,,

ความจริงคนเราทุกคนเกิดมาก็มีหัวใจเต็มดวงเหมือนๆกัน

แต่เราต่างโกหกตัวเองว่าพระเจ้าสร้างเรามาให้มีหัวใจเพียงครึ่งดวง

แล้วเราก็เฝ้าตามหาหัวใจอีกครึ่งดวงของตัวเอง

ซึ่งก็ไม่มีใครบอกได้ว่ามันอยู่ที่ไหน

หลายครั้งที่มีคนแปลกหน้าผ่านเข้ามาจนวันนึงกลายเป็นคนคุ้นเคย

เราก็อดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าเค้าคือหัวใจอีกครึ่งดวงของเราหรือเปล่า

หรือที่แย่ไปกว่านั้นเราถึงขั้นโกหกตัวเองว่า

นี่แหละ...หัวใจอีกครึ่งดวงของฉัน

ทั้งๆที่ ณ เวลานั้นเค้ามีข้อเสียมากมายให้เราเห็น

แต่เราก็มักจะมีข้ออ้าง

หรือจะเรียกให้ดูดีคือมีเหตุผลมาหักล้างเสมอว่ามันเป็นข้อเสียเล็กน้อย...ฉันรับได้

เราต้องปรับตัว...เพื่อหัวใจเราจะได้เป็นใจที่เต็มดวงสักที

แต่เมื่อเวลาผ่านไป อาจจะ ๒ เดือน ๓ เดือน ๑ ปี หรือหลายๆปี

เหตุผลที่บอกว่ามันเป็นเรื่องเล็กน้อยเริ่มจะใช้ไม่ได้แล้ว

ทำให้เราต้องมาคิดทบทวนแล้วบอกตัวเองใหม่ .. ว่า

หัวใจอีกครึ่งดวงมีข้อเสียเยอะเหลือเกิน ฉันรับไม่ได้

หรือว่า...

หัวใจดวงนี้จะไม่ไช่หัวใจอีกครึ่งดวงของฉัน
เราคงไปกันไม่ได้แล้ว...

สุดท้ายเราก็ต้องแยกทางกันไป

สิ่งที่หัวใจดวงนั้นทิ้งไว้้ให้ คือ ความเจ็บปวด มันทำให้ฉันไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงที่จะหายใจ

แต่เมื่อวันนึงฉันหายดี ชีวิตก็มีความสุขดี

วันเวลาล่วงเลย...มีหัวใจดวงใหม่ผ่านเข้ามาในชีวิตเราอีกแล้ว ฉันหวั่นไหวอีกครั้ง...และก็ต้องแอบกระซิบกับตัวเองว่า

 

นี่คงเป็นหัวใจอีกครึ่งดวงตัวจริงของเราสินะ

แต่แล้ว...ก็ต้องมานั่งเสียใจอีกครั้ง เพราะหัวใจอีกครึ่งดวงที่เข้ามา

เค้าไม่ต้องการฉัน ฉันไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลอะไร

 

หัวใจเค้ามีคนมาเติมเต็มอยู่แล้ว หรือฉันไม่ดีพอสำหรับเค้า

 

หัวใจครึ่งดวงของฉันเจ็บอีกแล้ว ทำไมหัวใจฉันมันเจ็บซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เวลาที่ฉันไม่แสวงหาหัวใจอีกครึ่งดวงฉันก็มีความสุขดี

จนฉันอดคิดไม่ได้ว่าเราทุกคนมีหัวใจเต็มดวงแล้ว

 

แต่ที่ผ่านมาเราโกหกตัวเองและทำร้ายหัวใจตัวเองมาตลอดเพียงเพราะเหตุผลที่ว่า

เรา...กลัวการอยู่คนเดียว